เหมือนช่วงนี้ เริ่มมีคนพูดถึงคำว่า “เบียว” หรือ “จูนิเบียว” กันเยอะขึ้น จนบางทีหลายๆ คนอาจจะลืมไปแล้วว่า จูนิเบียว มันมาจากอะไร ก็อยากจะชวนทบทวนความหมายของคำว่า “จูนิเบียว” กันสักหน่อย
จูนิเบียว (Chuunibyou / 中二病) หรือ “โรคเด็ก ม.2” คือภาวะทางจิตวิทยาช่วงวัยรุ่น (โดยเฉพาะช่วง13–14 ปี) ที่เด็กมักสร้างตัวตนพิเศษหรือจินตนาการว่าตนเองมีพลัง พฤติกรรมที่เหนือธรรมชาติเพื่อชดเชยการแสวงหาจุดยืนและการยอมรับในตัวเอง จูนิเบียว (โรค ม.2) จึงไม่ใช่โรคทางกายหรืออาการป่วยทางจิตจริง ๆ
ซึ่งถ้าหากถามว่า ทำไมเด็ก ม.ต้น (โดยเฉพาะ ม.2) ถึงเป็นจูนิเบียว? สาเหตุก็เพราะช่วงเด็กอายุ 13-14 ปี เป็นช่วงเปลี่ยนผ่านสำคัญของชีวิตช่วงวัยเด็กสู่วัยรุ่น โดยมีสาเหตุจาก
การสร้างตัวตน (Identity Formation) ช่วงวัยนี้เป็นช่วงที่เด็กเริ่มตัดขาดจากการพึ่งพาพ่อแม่ และพยายามค้นหาว่า “ฉันเป็นใคร” แต่เนื่องจากเด็กยังไม่มีตัวตนที่ชัดเจนในสังคม จึงอาจสร้าง “ตัวตนพิเศษ” ขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง
สมองส่วนอารมณ์โตไวกว่าสมองส่วนเหตุผล ทำให้เด็กวัยนี้มีจินตนาการสูง อินกับสื่อบันเทิง (อนิเม, เกม, ภาพยนตร์) และมองโลกเป็นเวทีละครที่ตัวเองเป็นตัวเอก
ความตระหนักรู้ในตัวเองสูงผิดปกติ (Imaginary Audience) เด็กวัยนี้ มักเชื่อว่าทุกคนกำลังจ้องมองและจับตาดูตนเองอยู่ตลอดเวลา จึงแสดงพฤติกรรม(ที่คิดว่า)เท่ ๆ หรือทำตัวแปลกแยกเพื่อดึงดูดสายตาหรือสร้างเกราะป้องกันตัวเอง
ทว่าในมุมมองของคนรอบข้าง (หรือตัวเด็กเองเมื่อโตขึ้น) ความ “น่ากลัว” ของจูนิเบียวแบ่งออกเป็น 3 ด้านหลัก ประกอบด้วย
น่ากลัวแบบ Cringe : เด็กมักแสดงพฤติกรรมหลุดโลกในพื้นที่สาธารณะ ปรัชญาเชิงมืดมน, พกอุปกรณ์แปลก ๆ หรือโพสท่าต่อสู้กลางโรงเรียน ซึ่งพฤติกรรมเหล่านี้จะกลับมาทำลายตัวเองในอนาคต เมื่อโตขึ้นแล้วนึกถึงอดีตของตัวเองจนอยากแทรกแผ่นดินหนี
กลัวการเข้าสังคมและสัมพันธภาพ: เช่น เข้ากับเพื่อนไม่ได้ อาจนำไปสู่การถูกการถูกกลั่นแกล้ง ไปจนถึงการปิดกั้นการเรียนรู้: บางรายอาจถึงขั้นปฏิเสธกฎเกณฑ์ โรงเรียน ทำให้เสียโอกาสในการพัฒนาทักษะชีวิตที่จำเป็น
เส้นแบ่ง Reality กับ Fantasy เลือนหาย (ในเคสสุดโต่ง) แยกแยะโลกความจริงกับโลกจินตนาการไม่ได้ จนนำไปสู่พฤติกรรมเสี่ยง เช่น การใช้ความรุนแรง หรือการปลีกตัวออกจากสังคมอย่างสมบูรณ์ (ซึ่งอันนี้จะเป็นปัญหาป่วยทางจิตจริงๆ ละ)
อย่างไรก็ตาม โดยปกติ จูนิเบียวเป็นเพียง “ภูมิคุ้มกันทางเติบโต” ที่เกิดขึ้นชั่วคราว เมื่อเด็กเริ่มมีประสบการณ์ชีวิตมากขึ้น เติบโตขึ้น อาการเหล่านี้จะค่อย ๆ หายไปเองตามวัย
ปล.คำนี้เป็นที่รู้จักในวงกว้างมากขึ้นจากความสำเร็จของอนิเมเรื่อง รักสุดเพี้ยนของยัยเกรียนหลุดโลก! (Chūnibyō Demo Koi ga Shitai!)
ดูน้อยลง